Dur bak ne diyeceğim

- Bugün birşey daha keşfettim ki hiç bir bilgisayar oyunu ilk göz ağrım Solitaire'in yerini tutamıyor. Hala ilk günkü heyecanla oyunuyorum ben bunu. Solitaire'de bulduğum huzuru misal, bir Sims'de bulamıyorum. Evin orta yerine hacet gideren adamlar mı dersin; seviştirmedim diye (hay nerden seçtim aşk aspiratörünü!) trip atan, daha yediği yemeğin artığını toplamaktan, yattığı yatağı düzeltmekten aciz kadınlar mı dersin; el kadar bebesini doyurmaktan ziyade aklı fikri arkadaş edinmeye, ortam yapmaya çalışan ebeveynler mi dersin; dertsiz başıma dert alıyormuşum bunca zamandır.. Bundan sonra basit, karmaşık olmayan oyunlara yöneleceğim tekrardan. Hay canına yandığımın iskambil kağıtları, huzur sizdeymiş; daha yeni fark ediyorum.

- Ya biz ne zaman A milli takım sporlarında herhangi bir branşta şampiyon olmayı başarabileceğiz öyle merak ediyorum ki.. En son yine bir takımlar müsabakasında; Türkiye - Sırbistan bayanlar voleybol maçında - ki Avrupa şampiyonası yarı finaliydi -  hüsrana uğradık. Tamam, yarı finale çıktı kızlar, çok önemli bir başarı hiç kuşkusuz ama neden yüzüp yüzüp kuyruğuna geldiğimizde sendelemeye başlıyoruz? İyi de oynadık halbuki, kaybeden taraf biz olmamalıydık.. Şu final sendromunu yenip şampiyon olduğumuz günleri görmeye benim ömrüm yetecek mi acep?
O değil de, yılların eskitemediği (bu söz hep kullanmak istemişimdir :P) Sırp tenisçisi ve bir o kadar da milliyetçisi Novak Djokovic bile bizim kızların hakkını vermiş, alnından öpüyorum arkadaşı. Bu vesileyle maç esnasındaki ultra, über seviyelerdeki sevincini de görmezden geliyor, sineye çekiyorum. Şurdaki serzenişimi de geri alıyorum; adam centilmen çıktı gençler; telaşa mahal yokmuş :P