Durdurun dünyayı, yaşlanmak istemiyorum!

Son zamanlardaki takıntım da bu işte. Yaşlanmak, bir yaş daha artmanın ızdırap gibi gelmesi, yüzde çizgilerin belirmesi, sarkmalar, pörsümeler.. Şimdi bunların hepsini bir gün gelecek tek tek yaşayacağım ya; bunalımlara girip girip çıkıyorum ekseriyetle.

Aslında depresyonumun en büyük sorumlularından biri Britney Spears.. Daha dün gibi hatırlıyorum, bu kızcağız gencecik, hayat dolu, enerjik, kıpır kıpır bir ergendi. Ses namına fıkara olsa da sağlam dans ederdi. Benim de ergenlik yıllarımın bir numaralı idol kişisiydi. Severdim o vakitler, şimdi o vakitlerden tiksinsem de..

Ama geçende Youtube'da (evet, Youtube'suz bir günüm dahi geçmez oldu) son albümü için yaptığı bir röportajını izledim ve gözlerime inanamadım. Bildiğin çökmüş kız, yaşlanmış (tepedeki fotoda da görülebilir), gözünün feri gitmiş, çizgileri pörtlemiş. Şahsına olan halihazırdaki tüm tiksintim yerini ''ay yazıııık!''lı acımalara, üzülmelere bıraktı. Sonra bir başka videosununu gördüm; tamam dedim, yaşlanmak hepimizin kaderi de ben yaşlanmasam olmaz mı? Ben de otuzuma geldiğimde şimdiki halime kıyasla yüzümde yaşlandığıma dair net çizgiler mi belirecek yani? Hep yirmili yaşlarımın başında kalmak istiyorum mümkünatı varsa, bilimadamları yaşlılık illetine bir çare bulsunlar vakit iyice geçmeden.

Bir de, Britney Spears'ın son ve bir önceki albümünü pek sevdim ben. Hatta Circus şu ana kadar söylemiş olduğu en güzel şarkı bile olabilir. Ergen zamanlarındaki şarkılarına tahammül edemiyorum ama, hepsi birbirinden tırt. Kadın vücutsal bazda değil şarkı konusunda da olgunlaştırdı kendini; ya da ben gerçekten yaşlanmaya başladım. Bilimadamları dedim, çare bulun dedim! Alooo! :/